[LIVE] The War On Drugs schopt tegen heilige huisjes

Gezien: The War On Drugs – Melkweg Amsterdam  –  Verschenen: 16/02/2012 –  OOR

De regen komt neer in druilerig Amsterdam, plasjes water op het smeltende ijs voor de Melkweg. Een groepje Engelse toeristen kijkt wat er vanavond speelt en moet gniffelen bij het zien van de naam The War On Drugs. Ze zijn niet bekend met de band en lopen door. Waarschijnlijk naar een kroeg of nog waarschijnlijker naar een coffeeshop. Genoeg bezoekers komen echter wel af op The War On Drugs. De Oude Zaal van de Melkweg is goed gevuld voor deze vier jongens uit Philadelphia. Eerder goed beoordeelde liveshows van de band tijdens ondermeer het Tilburgse Incubate festival hebben een positieve uitwerking gehad. Daarnaast belande het vorig jaar verschenen album Slave Ambient hoog in de diverse jaarlijsten.

In 2003 werd de band in Philadelphia opgericht door Adam Granduciel en Kurt Vile. Die laatste verliet de band in 2008 en is tegenwoordig succesvol met zijn solocarrière. Met bassist Dave Hartley vormt Granduciel vanavond de motor van de band met ruimte om af en toe van de paden af te wijken. Dat de band gretig is blijkt al in opener It’s Your Destiny die een dromerige en verlengde uitvoering krijgt. Wat meteen opvalt is het goede geluid. The War On Drugs gebruikt veel galm om alle psychedelische songs goed te laten klinken. Een moeilijk geluid, iets wat niet altijd tot zijn recht komt in een popzaal. Denk bij The War On Drugs aan een mix van My Bloody Valentine, Bob Dylan, Sonic Youth en Bruce Springsteen overgoten met een eigen sausje en af en toe een mondharmonica of drumcomputer wanneer je het niet verwacht. Tegen heilige huisjes mag je best schoppen.

Na Taking The Farm is er ruimte voor een klein beetje ontspanning. Frontman Granduciel blijkt vandaag jarig en daar wordt op gedronken. Uiteraard klinkt een onvervalst ‘lang zal hij leven’, een kleine stijlbreuk met het overige repertoire van de band. Met nummers als I Was There, Comin’ Trough en aan elkaar geplakte versies van Your Love is Calling My Name, The Animator en Come To The City zet de band een ijzersterk middendeel neer. Brothers wordt opgedragen aan Bob van Heur en Bas Flesseman van Belmont Bookings, een Nederlands boekingskantoor en belangrijk in de scene waar The War On Drugs deel van uitmaakt. Brothers brengt de grootsheid van een band als U2 even naar de Melkweg, de uitvoering is helaas wat slordig.

Met een korte versie van het zowel op Slave Ambient als op de Future Weather EP (uit 2010) verschenen Baby Missiles laat de band horen live toch minder als Springsteen te klinken dan op het album. The War On Drugs klinkt live als The War On Drugs: een eigen geluid. Na het slotstuk met nummers als Buenos Aires Beach, Black Water Falls en A Needle In Your Eye #16 verwacht je een toegift, maar de band doet het niet. The War On Drugs gaf een scherpe gedreven show. De huidige tournee is nog jong (de aftrap werd dinsdag in Nijmegen gegeven) en hopelijk houdt de band dit niveau vast.

(Tekst: Henk Kanning Foto: Daniël de Borger)

Advertenties

One thought on “[LIVE] The War On Drugs schopt tegen heilige huisjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s