[LIVE] Peter Hook wint op Joy Division sentiment

Gezien: Peter Hook & The Light – Melkweg Amsterdam  –  Verschenen: 23/12/2011 –  OOR

Het winkelend publiek in Amsterdam doet de laatste kerstinkopen, ondertussen loopt de Melkweg langzaam vol voor New Order en oud-Joy Division bassist: Peter Hook. Het is het tweede rondje voor Peter Hook en zijn begeleidingsband The Light langs de Nederlandse zalen. Eerder dit jaar stonden ze al in Eindhoven en Den Haag, toen speelden ze Joy Divisions debuutalbum Unknown Pleasures integraal. Vanavond zal het tweede en laatste album met Ian Curtis Closer de rode draad gaan vormen. Dat er veel belangstelling is voor Hook blijkt: het optreden werd van de kleinere Oude Zaal naar de grotere Max verplaatst.

Het voorprogramma bestaat uit een klungelige videomontage van ruim twintig minuten. Fragmenten van ondermeer Twenty Four Hour Party People, de cultfilm over de Manchester-scene, en oude livebeelden van Joy Division. Een stuk uit de film Control van regisseur was Anton Corbijn was beter op zijn plek geweest. De intro duurt te lang en er zitten al teveel songclimaxen in die Hook beter kan laten horen tijdens zijn set. Als de videomontage er eindelijk op zit klinkt er muziek van The Pogues en komt de band het podium op: Hook met het postuur van een barman in een Engelse pub met in zijn kielzog onder meer zoon Jack Bates, eveneens bassist.

Het begin met Dead Souls en Leaders Of Men is vrij kil; Hook moet nog even acclimatiseren en gebruikt hiervoor nummers die niet op Closer staan. Bij Atrocity Exhibition verschijnt achter de band een projectie van de prachtige Closer-albumhoes en speelt de band het album integraal. Uiteraard, Peter Hook is Ian Curtis niet maar zijn stem komt redelijk in de richting van het origineel en tevens zonder de forceren of imiteren. Aan de typerende danspasjes van Ian Curtis waagt Hook zich niet. De basgitaar om zijn nek lijkt meer een accessoire, want praktisch alle partijen worden gespeeld door zoon Jack.

Het vreemde van de avond; je weet wat je krijgt maar deels ook niet. De rode draad is de integrale uitvoering, maar de echte knallers komen pas daarna voorbij. Er wordt een groot aantal Joy Division-klassiekers gespeeld, waaronder prima uitvoeringen van Shadowplay, Digital en Atmosphere, maar beter als bij Love Will Tear Us Apart (geheel ontoepasselijk opgedragen aan de kerstman) in de toegift wordt het niet meer. Ruim negenhonderd mensen zien een show die uiteraard gebaseerd is op het sentiment van Joy Division maar met zesentwintig nummers in meer dan twee uur krijg je waar voor je geld. Als je Joy Division nooit hebt kunnen zien dan was het vanavond een goed alternatief. Niks meer en maar zeker niks minder. Een prima avond nostalgie.

(foto: Marcel Poelstra)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s