[MUSIC] Alabama Shakes – Boys & Girls: “trotse vaandeldragers van de nu soul”

Alabama Shakes – Boys & Girls: “trotse vaandeldragers van de nu soul”’’  -  Verschenen: 09/04/2012 -  LiveXS

Alabama Shakes, een band uit Athens, Alabama, opgericht in 2009 door Brittany Howard. Een eerste EP kwam er in 2011 en werd zeer breed en vol met lof ontvangen. Dat de band succes ging hebben dat stond vast. Het succes lijkt meteen al te komen met hun debuutalbum Boys & Girls. En ook de beroemde fans die zijn er al; Jarvis Cocker, Adele en niet te vergeten Jack White. Die laatste neemt de band mee op zijn eigen Third Man Records. Het geluid van Alabama Shakes past bij Jack White. Het heeft raakvlakken met soul, americana en een behoorlijke dosis aan blues/garage rock. Is het nu soul? Als dit hokje bestaat dan is Alabama Shakes een trotse vaandeldrager. En als het hokje nog niet bestond, bij deze.

Boys & Girls werd door het viertal opgenomen in Nashville. Een legendarische plaats als het om rootsmuziek gaat, en de vibe die deze roots/country geeft hoor je op het hele album. Opener Hold On werd naast de Verenigde Staten en Engeland ook in Nederland meteen opgepikt door de nationale radio. Een nummer wat grotendeels lijkt te hangen aan de voortreffelijke krachtige stem van Brittany Howard. De kracht van Alabama Shakes zit ook in de opbouw. Een nummer als  I Found You creëert spanning en bouwt af tot een spannende apotheose het nummer zijn slotakkoorden meegeeft. Een zomers gevoel krijg je bij nummers als Hang Loose en Rise To The Sun. In Heartbreaker laat Britanny haar gevoelige kant zien en diepgang is er in nummers als Going to the Party en On Your Way. Wat blijft hangen na het album is de stem van Brittany Howard, zij heeft een van de beste stemmen van de laatste jaren.

Het geluid van 2012 kan wel eens het geluid van Alabama Shakes worden. De grootste hype van dit jaar tot nu toe maar wel eentje met fundering. Goede muzikanten met een eigen geluid, een goede uitstraling en een debuutalbum waar je niet omheen kan. Een grootste prestatie van dit viertal uit Alabama. Zondag 29 april speelt de band in een al tijden uitverkochte Bitterzoet te Amsterdam en later deze zomer ook op Rock Werchter. Ga het zien, ga het luisteren. Dit is het jaar van Alabama Shakes. Zullen we het maar gewoon nu soul noemen? Soms ontdekt een band een nieuw subgenre. Alabama Shakes doet het.

[MUSIC] The Shins – Port Of Morrow: ‘James Mercer als allesbepalende dirigent’’

The Shins – Port Of Morrow: ‘James Mercer als allesbepalende dirigent’’  -  Verschenen: 20/03/2012 -  LiveXS

Vijf jaar moest er gewacht worden op een nieuw album van The Shins. Vijf lange jaren na het meesterwerkje Wincing The Night Away. In die vijf jaar wisselde de band van het vermaarde Sub Pop uit Seattle naar het Aural Aupothecary label van bandleider James Mercer zelf. Het was niet het enige stempel die Mercer in de afgelopen vijf jaar op de band drukte. Een groot deel van de bandleden moest plaatsmaken voor  nieuwe bandleden met een geschiedenis bij onder meer Modest Mouse.Dat het met de harde hand ging was te lezen in een interview op de toonaangevende Amerikaanse muziekweblog Pitchfork. Oud-drummer Sandoval: ‘Ik ben ontslagen, hoe graag Mercer het ook anders zou horen, dit en niet anders, dat is de waarheid’. Daarnaast werkte Mercer de afgelopen jaren ook met Danger Mouse in het project Broken Bells.

Port Of Morrow is een album geworden met een duidelijke stempel van Mercer. Logisch want hij speelde ongeveer alles zelf in. Vanaf opener The Rifle’s Spiral durft de band experimenteel om te gaan met het geluid. Het hobbelt lekker weg en je hoort dat Mercer heeft geleerd van de samenwerking met Danger Mouse, de beats zijn beter uitgewerkt dan voorheen. Het sterkste nummer van Port Of Morrow vind je op het eerste deel van het album: Simple Song, niet geheel toevallig het nummer wat op dit moment als single is uitgebracht en wat ook vrij snel op internet te vinden was. Een nummer met een ijzersterke melodie en eigenlijk het enige nummer wat echt blijft hangen. It’s Only Life is een typisch The Shins-nummer: sterke opbouw met een zomers gevoel. September geeft een kampvuurgevoel maar wordt nooit echt spannend.

De koortjes op Port Of Morrow hadden meer aangedikt mogen worden. De productie is vaak wat vlak, waar bombast net een beetje extra sjeu had kunnen geven. For A Fool is een typisch Shins-liedje met de kenmerkende stem van Mercer als de rode draad. Themanummer Port of Tomorrow is weer een nummer waar de invloed van Danger Mouse sterk op hoorbaar is en zo zijn de (magere) tien liedjes om voor je er erg in hebt. Op de albumhoes had ook kunnen staan: James Mercer – Port Of Morrow. The Shins is een soloproject geworden met één dirigent die alles bepaald: James Mercer. Dat klinkt kritischer dan het is. Port Of Morrow is een prima album geworden. Niet zo opwindend als Wincing The Night Away maar het album van de week is het zeker, een album wat nog wel wat stof zal doen opwaaien. Dat de scheidslijn tussen saai en geniaal dun is bewijst The Shins met dit Port Of Morrow.

[LIVE] Artwork Sabotage 14-04-2012

[LIVE] The War On Drugs schopt tegen heilige huisjes

Gezien: The War On Drugs – Melkweg Amsterdam  -  Verschenen: 16/02/2012 -  OOR

De regen komt neer in druilerig Amsterdam, plasjes water op het smeltende ijs voor de Melkweg. Een groepje Engelse toeristen kijkt wat er vanavond speelt en moet gniffelen bij het zien van de naam The War On Drugs. Ze zijn niet bekend met de band en lopen door. Waarschijnlijk naar een kroeg of nog waarschijnlijker naar een coffeeshop. Genoeg bezoekers komen echter wel af op The War On Drugs. De Oude Zaal van de Melkweg is goed gevuld voor deze vier jongens uit Philadelphia. Eerder goed beoordeelde liveshows van de band tijdens ondermeer het Tilburgse Incubate festival hebben een positieve uitwerking gehad. Daarnaast belande het vorig jaar verschenen album Slave Ambient hoog in de diverse jaarlijsten.

In 2003 werd de band in Philadelphia opgericht door Adam Granduciel en Kurt Vile. Die laatste verliet de band in 2008 en is tegenwoordig succesvol met zijn solocarrière. Met bassist Dave Hartley vormt Granduciel vanavond de motor van de band met ruimte om af en toe van de paden af te wijken. Dat de band gretig is blijkt al in opener It’s Your Destiny die een dromerige en verlengde uitvoering krijgt. Wat meteen opvalt is het goede geluid. The War On Drugs gebruikt veel galm om alle psychedelische songs goed te laten klinken. Een moeilijk geluid, iets wat niet altijd tot zijn recht komt in een popzaal. Denk bij The War On Drugs aan een mix van My Bloody Valentine, Bob Dylan, Sonic Youth en Bruce Springsteen overgoten met een eigen sausje en af en toe een mondharmonica of drumcomputer wanneer je het niet verwacht. Tegen heilige huisjes mag je best schoppen.

Na Taking The Farm is er ruimte voor een klein beetje ontspanning. Frontman Granduciel blijkt vandaag jarig en daar wordt op gedronken. Uiteraard klinkt een onvervalst ‘lang zal hij leven’, een kleine stijlbreuk met het overige repertoire van de band. Met nummers als I Was There, Comin’ Trough en aan elkaar geplakte versies van Your Love is Calling My Name, The Animator en Come To The City zet de band een ijzersterk middendeel neer. Brothers wordt opgedragen aan Bob van Heur en Bas Flesseman van Belmont Bookings, een Nederlands boekingskantoor en belangrijk in de scene waar The War On Drugs deel van uitmaakt. Brothers brengt de grootsheid van een band als U2 even naar de Melkweg, de uitvoering is helaas wat slordig.

Met een korte versie van het zowel op Slave Ambient als op de Future Weather EP (uit 2010) verschenen Baby Missiles laat de band horen live toch minder als Springsteen te klinken dan op het album. The War On Drugs klinkt live als The War On Drugs: een eigen geluid. Na het slotstuk met nummers als Buenos Aires Beach, Black Water Falls en A Needle In Your Eye #16 verwacht je een toegift, maar de band doet het niet. The War On Drugs gaf een scherpe gedreven show. De huidige tournee is nog jong (de aftrap werd dinsdag in Nijmegen gegeven) en hopelijk houdt de band dit niveau vast.

(Tekst: Henk Kanning Foto: Daniël de Borger)

[HNK30] Update 6 februari: Triggerfinger, Chairlift, Hospital Bombers

Een dag later dan normaal. Dit door een kleine aanval van Elfstedenkoorts. Acht nieuwe bands in de HNK30. Met Hospital Bombers een onderschatte Nederlandse bands en verder eindelijk ook weer een nieuw nummer van Triggerfinger. Voor het eerst in jaren ook weer nieuw materiaal van het New Yorker Chairlift. Dikke prima allemaal.

Klik op de groene knop om te luisteren/subscriben:

Alle acht nieuwe binnenkomers zie je hieronder:
Chairlift – Met Before
Cloud Nothings – No Sentiment
Hospital Bombers – Traditional Maori Fight Song #9
Ladyhawke – Black White & Blue
Michael Kiwanuka – Home Again
Miike Snow – Paddling Out
Team Me – Show Me
Triggerfinger – I´m Coming For You

[WORK] HNK OP KX: ‘What You Want’

Vanmorgen maakte ik weer een uitzending op KX en het mooie is dat je het ook ditmaal terug kan luisteren. Doe er je voordeel mee. Op dit moment is het nog niet duidelijk wanneer je me weer kan horen. Ik laat het je tijdig weten. Met een click op de groene knop kan je de uitzending van woensdag luisteren.

PLAYLIST:
Moss – What You Want
Mumford & Sons – Little Lion Man
dEUS – Suds & Soda’s
Spinvis – Kom Terug
Bombay Show Pig – Sancho Panza
White Stripes – Hotel Yorba
Daryll-Ann – I Could Never Love You
The Maccabees – Pelican
Rats on Rafts – God is Dead
Beastie Boys – No Sleep till’ Brooklyn
Lou Reed – Perfect Day
Blaudzun – Elephants
New Order – Ceremony
Arctic Monkeys – The View From the Afternoon
Undertones – Teenage Kicks

[HNK30] Update 30 januari: Rats on Rafts, Hospitallity, The Black Keys

Tien toevoegingen deze week. Uit Nederland bijvoorbeeld Rats on Rafts, Avant la Lettre en Roosbeef. Uit België een nieuwe van het bevriende Customs. Verder The Black Keys, Skrillex samen met The Doors, School of Seven Bells en een aantal andere bands. Mis het niet, volgende week weer een nieuwe ronde.

Klik op de groene knop om te luisteren/subscriben:

Alle tien nieuwe binnenkomers zie je hieronder:

Avant La Lettre – Magic
The Black Keys – Gold On The Ceiling
Customs – Toupee
Frànçois & The Atlas Mountains – Les Plus Beaux
Hospitality – Friends of Friends
Hungry Kids of Hungary – Wristwatch
Rats On Rafts – God Is Dead
Roosbeef – Iets te veel wij(n)
School Of Seven Bells – Lafaye
Skrillex & The Doors – Breakn’ A Sweat

[WORK] HNK op KX: I’m New Here

Een tijdje geleden ging de telefoon en was het Rob Stenders die aan de andere kant van de lijn klonk. Leuk want Stenders sprak ik nog nooit. Hij belde over ‘zijn’ KX Radio, of ik zin had om een bijdrage te leveren. Aangezien het een non-format station is, of beter: de DJ bepaalt grotendeels wat je hoort, sprak mij dit zeer aan. We besloten contact te houden en ik wachtte geduldig op een mooi plekje. Vorige week mail of ik twee keer wil invallen en uiteraard, daar zeg ik geen ‘nee’ tegen. Radio maken blijft heerlijk. De platenkoffer ging mee naar Amsterdam en voor het eerst in vier maanden maakte ik weer een eigen programma. Heerlijk. Wil je de uitzending terugluisteren druk dan op onderstaande groene knop.

PLAYLIST:
Gil Scott Heron – I’m New Here
Mirel Wagner – No Death
Last Shadow Puppets – Age of the Understatement
Moss – What You Want
Pixies – Here Comes Your Man
Lissie – Pursuit of Happiness
The Smiths – Bigmouth Strikes Again
The Maccabees – Pelican
Tim Knol – Gonna Get There
The Cure – Lovecats
Blur – Country House
The Black Kids – Raw Meat
Francois & The Atlas Mountaints – Les Plus Beaux
Pulp – Monday Morning
Bombay Bicycle Club – Leave It

[HNK30] Update 23 januari: Howler, PJ Harvey, Kraantje Pappie

Acht nieuwe toevoegingen in de HNK30 van deze week. Bekende namen als PJ Harvey, The Kills en Wilco. Nieuw talent uit de Benelux: School is Cool, Houses en Kraantje Pappie. Beloftes uit Engeland die maar niet willen doorbreken: Beth Jeans Hougton. Genoeg om je weer een week mee te vermaken. Een nummer probeer ik nooit langer dan vijf weken in de lijst te laten zodat de lijst volledig blijft ook voor subscribers met Spotify ‘free’.

Klik op de groene knop om te luisteren/subscriben:

Alle twaalf nieuwe binnenkomers zie je hieronder:

Beth Jeans Houghton & The Hooves Of Destiny – Sweet Tooth Bird
Houses – Walk Away
Howler – Back of Your Neck
The Kills – The Last Goodbye
Kraantje Pappie – Waar Is Kraan?
PJ Harvey – On Battleship Hill
School Is Cool – New Kids In Town
Wilco – Dawned On Me

[WORK] Rabobank Zesdaagse van Rotterdam

Gezien: Rabobank Zesdaagse   Verschenen: 05/01/2011 – 10-01-2012  Zesdaagsekrant

Bepaalde takken van sport zijn rock ‘n roll. Om mijn horizon te verbreden werkte ik tussen 5 en 10 januari in Rotterdam tijdens de Zesdaagse. Zes avonden fietsen. Zes avonden heel  hard fietsen. Even de 70 km per uur aantikken. Rock ‘n Roll. Voor de in Ahoy verspreide krant deed ik een serie interviews met voor mij nieuwe helden. Uiteraard deel ik de digitale versies hier. Voortaan ga ik meer sport doen. Misschien niet zelf maar wel journalistiek.

RASMUSSEN WIL ALTIJD PIEKEN IN ‘ZIJN’ KOPPELKOERS

Het meest spectaculaire zesdaagseonderdeel is volgens velen de koppelkoers. De internationale term voor deze koers is ‘Madison’, vernoemd naar het befaamde Madison Square Garden in New York, waar in 1899 de eerste zesdaagse werd verreden. Een van de specialisten op dit slopende nummer is de Deen Alex Rasmussen. Hij verklapt ons het geheim van een perfecte koppelkoers.

De 27-jarige alleskunner heeft meerdere wereldtitels op zak, maar de madison is toch wel zijn favoriete onderdeel. Vooral omdat tijdens deze wedstrijd er meer bij komt kijken, dan alleen hard fietsen. “De koppelkoers is spectaculair én lastig omdat het heel technisch is. De techniek van een koppel moet echt perfect zijn om dit onderdeel te kunnen winnen. De piste waarop gereden

wordt heeft ook invloed. Mijn voorkeur gaat uit naar langere banen, bijvoorbeeld die van Kopenhagen, omdat ik daar mijn kracht beter kwijt kan. Maar hier in Rotterdam moet het ook wel lukken,” aldus de ontspannen ogende Deen.

In de Rabobank Zesdaagse van Rotterdam rijdt Rasmussen met het Nederlandse talent Nick Stöpler. Zijn vaste maat kon namelijk wegens verplichtingen bij zijn ploeg Saxo Bank niet in Ahoy deelnemen. Het Deens-Nederlandse duo staat voor het eerst samen aan de start. Volgens de oud-wereldkampioen geen voordeel, maar wel een uitdaging. “Nick is een talentvolle jongen. Een sterke jongen ook met een goede techniek en iemand die weet hoe je moet aflossen. Het gevoel met je partner is tijdens de koppelkoers het allerbelangrijkst. Bij het aflossen moet je elkaar blindelings kunnen vinden. Iets wat ik met mijn landgenoot Michael Mørkøv (met wie hij in 2009 de wereldtitel veroverde, red.) compleet beheers. We hoeven niet eens na te denken, het gaat allemaal automatisch en dat is een heerlijk gevoel.”

Het liefst rijdt Rasmussen een koppelkoers tijdens eendaagse evenementen als de grote kampioenschappen. “Mijn voorkeur gaat echt uit naar eendagskoersen, zoals het wereldkampioenschap. Niet alleen omdat het hele belangrijke koersen zijn, maar ook omdat ik goed kan pieken op het juiste moment. Tijdens een zesdaagse moet je zorgen dat je niet in één keer je kruit verschiet en zes dagen lang sterk bent. Een heel andere discipline, maar ook dat is een uitdaging. Iets wat ik hier dan ook graag wil laten zien in Rotterdam.”